جمعه 94/11/15

از آخر این هفته هر چی بگم کم گفتم هفته ای شلوغ و پر از استرس. از اونجایی که مامان اینا پنجشنبه راهی شمال شدند من و آراد و همسرجان خونه ی مامان اینا مستقر بودیم در کنار عزیز. قرار بود عمو سرظهر بیاد دنبال عزیز . از ساعت 4 تا 5:30 دقیقه آراد مشغول بازی با عزیز بود و هی میگفت عزیز بیا گل بزنیم دیه. حدودای ساعت 7 بود که از عمو خبری نشد منم دست بکار شدم  و مشغول شام درست کردن و ...... 

سرشام هم که دسته گلی به آب دادم و فرش آشپزخونه ی مامان رو سوزوندم بوسیله ی قابلمه ی خورشت و هر کاری کردم قابلمه محکم چسبیده بود به فرش و درنمیومد و بعد از سرد شدن قابلمه خودش رو ول داد و دیدم به به چه آشی پختم.

جمعه هم که از خواب بیدار شدیم دیدم آراد هم آبریزش بینی داره و هم نفس کشیدنش با صداست و از اونجایی که اصولا مریضی آقا همیشه به جمعه ها برمیخوره  و ترسی که از مریضی قبلی در وجود ما مونده بود باز هم راهی بیمارستان کودکان شدیم و بعد از ویزیت پزشک و تشخیص ایشان باز هم آراد دوره ی جدیدی از آنتی بیوتیک رو شروع کردن. بماند که وقتی رسیدیم دم بیمارستان گل پسری شروع کرد به غر زدن که من دکتر نمیام من مریض نیستم باید بریم خونمون و با کلی تلاش بردیمش تو تا دکتر ویزیتش کنه و وقتی هم داشتیم برمیگشتیم از شدت خوشحالی کل راهروی بیمارستان رو دوید تا زودتر از اونجا بیاد بیرون. بعد از اونجا هم به تصمیم و پیشنهاد همسر جان بنا شد تا فرشی نو جایگزین فرش سوخته ی مامان شود ولی چون صبح خیلی زود بود تمامی مراکز خرید بسته بود و در مسیر برگشت با زهم به پیشنهاد همسر جان راهی منزل دایی رضا شدیم و صله ی رحمی بجا آوردیم و ساعت تقریباً 12:30 بود که برگشتیم خونه و بعد از خوردن نهار و چرتی زدن باز هم غروب برای جبران خسارت از خانه خارج شدیم البته این بار به اتفاق یوسف . دو ساعتی طول کشید تا برگشتیم ولی این بار موفق.

آخر شب هم دوباره برگشتیم خونه ی مامانی (کلید خونه دست ما بود) اونجا منتظ بازگشتشون شدیم. خلاصه آخر هفته ی  پر از دردسر و استرس هم گذشت و باز هم شنبه شد و آراد خونه ی مامانی و من هم محل کار.

امروز صبح هم تلفنی جویای احوال پسرکمان شدم و احوالات ایشان را خوب خبر دادن تا موقع ظهر که برای ویزیت متخصص عازم مطب شویم.

جمعه 8:30 صبح - بیمارستان

الهی من قربون اون خنده های قشنگت برم مامان.